Hin fjölhæfa Vigdís Hafliðadóttir ber ýmsa hatta þar sem hún er bæði söngkona, leikkona, grínisti og handritshöfundur svo fátt eitt sé nefnt. Hún hefur fjölmörg járn í eldinum en hún leikur nú í sýningunni Ekki hugmynd í Borgarleikhúsinu og fyrir helgi var frumsýndur fyrsti þátturinn af Tuttugu og eitthvað á RÚV. Einnig verður hún með tónleika á miðvikudaginn í Salnum í Kópavogi þar sem hún syngur vísur í þýðingu Þórarins Eldjárns. Vigdís nam heimspeki við Háskóla Íslands og hefur til dæmis leikið í kvikmyndinni Ljósvíkingar, áramótaskaupum og nú síðast í Tuttugu og eitthvað þar sem hún er einn höfunda. Hún hefur einnig notið mikilla vinsælda sem kynnir skemmtiþáttarins Kappsmáls á RÚV og með hljómsveitinni FLOTT sem stofnuð var árið 2020 og hefur slegið í gegn. Vigdís var föstudagsgestur Mannlega þáttarins á Rás 1. „Þeir náðu að espa mig upp í að gera miklu meira“ Þættina Tuttugu og eitthvað skrifaði Vigdís með frændunum Óla Gunnari Gunnarssyni og Arnóri Björnssyni sem hafa verið viðloðandi leikhús- og þáttagerð frá blautu barnsbeini. Saman gerðu þau einnig sýninguna Ekki hugmynd. „Þeir koma inn með svo ótrúlega mikla orku. Það var svo gaman að fá að kynnast þeim. Þeir koma úr Versló og ég úr MH. Ég ætla ekki að vera með of miklar staðalímyndir en ég ætla að leyfa mér að segja að orkustigið sé ólíkt,“ segir Vigdís sem lýsir Verslingum sem rosalega drífandi týpum á meðan MH-ingar hugsi að hlutirnir fari bara eins og þeir fari. „Það er gaman að þessir tveir heimar fengju að mætast. Þeir náðu að espa mig upp í að gera miklu meira.“ Voru að hugsa um einu og sömu manneskjuna Þeir Óli Gunnar og Arnór voru komnir af stað með verkefnið Tuttugu og eitthvað þegar þeir vildu fá þriðju röddina inn sem væri ákveðið mótvægi við þá. Arnór hafði nýlega séð uppistand með stelpu sem honum þótti tilvalin í verkefnið en Óli Gunnar var mjög hrifinn af textahöfundi hljómsveitarinnar FLOTT sem hann var nýbúinn að uppgötva. „Þá var þetta sama manneskjan, ég. Þeir heyrðu bara í mér og mér fannst þeir svo skemmtilegir og það var svo mikill kraftur í þeim að ég sagði bara: Já, prófum þetta bara.“ Hún segir samstarfið hafa gengið vonum framar alveg frá upphafi. „Stundum tekur það tíma þegar fólk er í listrænu samstarfi að læra inn á hvert annað og maður þarf að finna sameiginlegan tón. En það gekk bara ótrúlega vel frá byrjun. Þá gerðust hlutirnir svo hratt af því að það var gott flæði.“ „Við skrifuðum þessa þætti, ætluðum að byrja á leikriti en svo tefst allt og þróast og breytist þannig að þetta urðu fyrst þættir og svo gerðum við þessa grínsýningu í Borgarleikhúsinu.“ Í þáttunum fjalla þau um líf sinnar kynslóðar á Íslandi nú á dögum. „Það er þemað og við erum að reyna að varpa upp nokkrum myndum. Við fylgjum þremur karakterum sem eru kannski á aðeins ólíku stigi að glíma við eitthvað ákveðið þema. Svo reynum við að tala um eitthvað sem er í gangi,“ segir Vigdís. Þau hafi þurft að endurskrifa nokkrar senur vegna þess að hlutirnir breytist svo ört í dag og stundum hafi ákveðnar umræður hreinlega verið búnar. „Þannig maður þarf að vera svolítið í lestri.“ Vigdís hafi verið tuttugu og eitthvað þegar vinnsla þáttanna hófst, en hún er það ekki lengur. Hún er um það bil fimm árum eldri en Óli Gunnar og Arnór og þau hafi fléttað því inn líka, hve ólík tímabil fylgja þessum árum. „Maður er svo leitandi og að reyna að finna sig og það eru skil í lífinu þar sem maður er að vaxa upp úr kannski einhverjum vinahópum og maður er að reyna að finna staðinn sinn og leita að ástinni. Það er allt í gangi,“ segir Vigdís sem hafi verið með nostalgíu fyrir því að vera 23 ára áður en hún hugsaði sig betur um. Hún sé fegin því að vera komin í aðeins meiri ró. Veit að lífið verður allt í lagi Vigdís lærði heimspeki sem hún grínast stundum með að sé frábær undirbúningur fyrir hin ýmsu störf en einnig „frábær undirbúningur fyrir atvinnuleysi“. Henni þótti stórkostlegt í náminu og fannst forréttindi að fá að sitja í tímum, lesa þessa texta undir handleiðslu frábærra kennara. „Ég veit að líf mitt verður allt í lagi.“ „Þó ég sé kannski ekki að læra hagnýtustu greinina. Mér fannst þetta svo mikil gjöf og ég var þakklát fyrir að fá að búa hér, fá að læra þetta og skulda ekki tugi milljóna og að þetta fái að sitja mér í huga og hjarta.“ Byrjaði ekki að næra tónlistarvöðvann fyrr en seinna Þó svo að Vigdís sé mjög músíkölsk þá sá hún aldrei fyrir sér að verða söngkona. Hún lék á fiðlu í tólf ár og er alin upp á heimili þar sem tónlist var spiluð og tónleikar sóttir. „Það hefur alltaf verið einhver hluti en ég byrjaði ekkert að syngja af viti fyrr en eftir tvítugt.“ Hún hugsaði með sér að hún væri bara kórsöngkona, raulari. „En svo æfði ég mig bara meira og fór að syngja meira, fékk hvatningu.“ Síðan fór hún til Svíþjóðar að læra vísnasöng og áttaði sig þar á því að hún gæti staðið á eigin fótum í tónlist. „Ég get kannski bara líka fengið að syngja ein. Ég byrjaði í rauninni ekki fyrr en þá.“ „Ég byrjaði að næra þennan vöðva aðeins á eftir öðru.“ Núna á miðvikudaginn syngur hún í Salnum í Kópavogi vísur í þýðingu Þórarins Eldjárns. Vill ekki sleppa takinu af öllum litlu hliðunum Ef Vigdís væri ávöxtur þá væri hún mandarína. „Því það eru svo ótrúlega margir litlir bátar. Mér finnst svo gaman að gera margt. Ég get aldrei ákveðið mig.“ Suma daga vakni hún og hugsi með sér hvað hún vilji vera þann daginn. „Er ég grínisti í dag eða er ég hugljúf söngkona? Ég er með svo margar litlar hliðar sem ég tími ekki að sleppa takinu af.“ Hún segir fólk oft vilja setja aðra í ramma því það sé þægilegt en hún láti slíkt ekki stjórna sér. Vill alls ekki særa aðra Þegar Vigdís kemur fram sem uppistandari reynir hún alltaf að hafa sjálfa sig sem útgangspunktinn í gríni þó hún bendi stundum á hegðunarmynstur hjá öðru fólki. „Ég er alltaf skíthrædd um að særa einhvern. Ég vil alls ekki gera það, ég vil alltaf að ég sé skotspónninn.“ Hún segist aldrei vilja tala einhvern niður en grín geti verið áhættusamt. „Maður segir eitthvað og maður er að taka smá áhættu stundum, dansa á línunni. Maður er að leita að henni og má ekki fara yfir hana en maður vill segja eitthvað sem er satt.“ Enn sem komið er hefur hún ekki lent í því að ganga of langt í gríninu svo að hún viti til en það muni eflaust koma að því. „Maður segir eitthvað óvart sem átti ekki að lenda eins og það lenti. Þá flyt ég bara til útlanda.“ Vigdís Hafliðadóttir segist ekki sakna þess að vera 23 ára, þegar lífið snerist um sífellda leit. Hún leikur í nýjum þáttum, Tuttugu og eitthvað, sem fjalla um þessi ár. Hún ber marga hatta og vill ekki festast innan ákveðins ramma. Rætt var við Vigdísi Hafliðadóttur í Mannlega þættinum á Rás 1. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.