Ólafía Þórunn Kristinsdóttir lagði golfkylfurnar á hilluna fyrir nokkrum árum, sem afrekskylfingur að minnsta kosti, og beinir kröftunum nú í aðrar áttir. Hún hefur haft í nógu að snúast með tvo litla drengi, Maron og Alexander, en hún og eiginmaðurinn Thomas Bojanowski hafa komið sér fyrir í Garðabænum með fjölskylduna. „Ég sneri aftur í keppnisgolf eftir að Maron fæddist og keppti þá á Evrópumótaröðinni. Ég reyndi í smá tíma en þá fann ég að tími var kominn til að hætta þessum ferðalögum og vera ekki í þessu pressuástandi. Ég fann fyrir löngun til að vera á sama stað og skjóta niður rótum frekar en að halda áfram flökkulífsstíl. Það var samt sem áður erfitt fyrir mig að taka þessa ákvörðun. Á Íslandsmótinu í Eyjum árið 2022 hugsaði ég með mér hvort það yrði síðasta mótið alla vega í bili og ég man hversu mikið mig langaði að vinna mótið í því ljósi. Síðasti dagurinn var felldur niður og það fór ekki alveg eins og ég vonaðist eftir þótt ég hafi verið í baráttunni um sigurinn. Vonbrigðin sátu í mér í nokkrar vikur því mig langaði að setja punkt fyrir aftan þetta ferli með Íslandsmeistaratitli en ég velti þessu ekkert fyrir mér í dag,“ segir Ólafía, sem sneri sér einfaldlega að öðrum verkefnum ásamt því að stækka fjölskylduna.“ „Ég hef alltaf fengið margar hugmyndir og er listræn í eðli mínu. Mér finnst alla vega skemmtilegt að mála eða gera keramik. Golf er smá list. Þegar Birgir Leifur [Hafþórsson fyrrverandi atvinnukylfingur] var að hjálpa mér benti hann stundum á þetta: „Þú ert listamaður og þú mátt alveg hugsa eins og listamaður. Þetta er ekki bara tækni,““ rifjar Ólafía upp, en hún stofnaði fyrirtæki sem fór ágætlega af stað. Ólafía og Birgir Leifur fagna sigri á Íslandsmótinu árið 2016. © Mynd/GSÍ (Mynd/GSÍ) „Ég fór á keramik-námskeið, prófaði að stofna fyrirtæki og ýmislegt fleira. Mér fannst ég læra mikið af því að byggja upp fyrirtæki, enda eru þá svo margar ákvarðanir sem þarf að taka. Ég hafði mjög gaman af mörgu sem sneri að vinnunni en þá sérstaklega hugmyndavinnunni, þar sem ég gat verið skapandi. Eins og til dæmis að gera vefsíðuna, búa til efni og vinna í markaðssetningunni, en reksturinn var ekki eitthvað sem ég naut þess að gera. Ég er heldur ekki sölumanneskja í eðli mínu og lærði því ýmislegt um sjálfa mig í þessu ferli varðandi það hvað hentar mér og hvað hentar ekki,“ útskýrir Ólafía, en fyrirtækið bauð upp á töskuleigu. „Ég hafði verið í Ameríku og kynnst lífinu á LPGA-mótaröðinni. Þar eru miklar skvísur með fínar töskur frá frægum framleiðendum. Þær hvöttu mig gjarnan til að kaupa dýrar töskur sem mér fannst ekki passa alveg fyrir mig þótt við þyrftum oft að mæta á alls kyns flotta viðburði í tengslum við golfmótin. Ég þurfti því oft að vera svolítið fín á þessum viðburðum sem tengdust mótaröðinni en ég komst að því að hægt var að leigja töskur frá þessum frægu merkjum. Það er skemmtilegt að vera með svona tösku við ákveðin tilefni þótt maður vilji ekki fjárfesta í henni. Ég fór þá að velta fyrir mér hvort svona töskuleiga væri eitthvað sem sniðugt væri að koma með til Íslands. Þessi hugmynd sótti á mig þegar ég hafði verið barnshafandi og tuskuleg í langan tíma. Tilhugsunin um að konur gætu gert sér dagamun og fundið fyrir tilbreytingu í einn dag fannst mér skemmtileg,“ segir Ólafía og hún byggði fyrirtækið upp með ungan son. „Þegar ég var að ferðast á milli landa var þetta svolítið flóknara því þá var ekki alltaf hægt að afhenda töskur. Markaðssetningin gat þar af leiðandi ekki verið eins markviss. Auk þess þurfti ég að hugsa mig um þegar mér fannst allur tími sem ég eyddi ekki með fjölskyldunni fara í fyrirtækið. Mig langaði til að vera geggjuð mamma og vera til staðar fyrir Maron.“ Miklir hagsmunir á LPGA Ólafía Þórunn er einn fárra Íslendinga sem verið hafa atvinnumenn í íþróttum í Bandaríkjunum en margir Íslendingar hafa gert það gott í háskólaíþróttunum sem er annars eðlis þótt vissulega séu miklir hagsmunir bundnir í því að fá skólagönguna greidda. Þegar Ólafía öðlaðist keppnisrétt á LPGA-mótaröðinni ritaði hún nýjan kafla í golfsöguna hérlendis en hefur hún jafnframt samanburðinn við Evrópumótaröðina. „LPGA er miklu stærra batterí. Þar eru kannski tíu manns í markaðsdeildinni en einn á Evrópumótaröðinni þegar ég var þar. Fullt af fólki skrifar greinar og sjónvarpað er frá öllum mótum á LPGA. Upphæðirnar sem keppt er um eru miklu hærri. Maður finnur einnig vel fyrir því hvernig mótaröðin styður leikmennina varðandi margt sem kann að koma upp. Í Evrópu er andrúmsloftið samt sem áður vinalegra og samheldnin er meiri hjá leikmönnum. Í Bandaríkjunum finnur maður að hagsmunirnir skipta máli og þetta er iðnaður. Allir eru þarna til að ná árangri og ætla ekki að leyfa þér að trufla það, þótt maður eignist auðvitað einhverja vini á mótaröðinni. Andrúmsloftið í Bandaríkjunum var því aðeins frábrugðið því sem ég hafði áður kynnst.“ Ólafía var með fullan keppnisrétt og náði nægilega góðum árangri til að öðlast keppnisrétt á öllum risamótunum, sem eru fimm hjá konunum en hjá körlunum eru þau fjögur. Hún fór því ansi víða þegar hún þræddi mótin sem atvinnumaður. „Skipulagið er afskaplega gott á LPGA. Þegar mót eru á vesturströndinni eru þrjú mót í röð sem eru nokkuð nálægt hverju öðru. Þegar mót voru í miðju landi var hægt að keyra á milli. Í samanburði gat maður lent í því á Evrópumótaröðinni að fara til Dubai og þaðan til Svíþjóðar. Ekki vegna þess að fólk kynni ekki að skipuleggja hjá Evrópumótaröðinni heldur þurfti það einfaldlega að nýta tækifærin þar sem þau buðust. LPGA þarf ekki að hafa áhyggjur af því, þar sem margir vilja halda mótin í sínum borgum.“ Ólafía negldi ekki niður ákveðinn ferðamáta, heldur var tekin afstaða til þess á hverjum tíma. „Það var bæði keyrt og flogið á milli móta. Það fór bara eftir því hvort var þægilegra. Maður reynir að hugsa um hvernig tíminn sé best nýttur og maður þarf að vera vel upplagður þegar maður mætir í mót. Ég hefði ekki viljað keyra í 20 tíma á leiðinni í mót á LPGA. Þá væri ég orðin svo stíf og stirð í líkamanum að það myndi hafa áhrif á frammistöðuna.“ Ólafía slær afslappað upp úr sandgryfju. Kom til greina í Evrópuliðið Ólafía fékk að upplifa margt á atvinnumannaferlinum og hún nefnir sem dæmi Asian Swing. „Í lok keppnistímabilsins er bætt við mótum í Asíu, en þangað fara bara sextíu efstu kylfingarnir á keppnistímabilinu. Þessi mót eru kölluð Asian Swing. Mér fannst það vera stórt afrek að komast þar inn og ég náði því einu sinni. Á þessu sama keppnistímabili náði ég einnig að vera með í lokamótinu á mótaröðinni, sem er auðvitað mjög stór viðburður og maður þarf að eiga gott ár á mótaröðinni til að komast þangað,“ segir Ólafía og þessi hógværi kylfingur ljóstrar því upp í fyrsta skipti opinberlega að hún var á radarnum hjá fyrirliða evrópska liðsins í Solheim-bikarnum um tíma. Í Solheim-bikarnum mætir úrvalslið Bandaríkjanna úrvalsliði Evrópu rétt eins og í Ryder-bikarnum hjá körlunum en einungis 12 eru í hvoru liði. Er því um geysilega mikinn heiður að ræða fyrir þær sem komast í liðin. Liðsstjóri evrópska liðsins á þeim tíma var engin önnur en Annika Sörenstam frá Svíþjóð, en hún er einn sigursælasti kylfingur sögunnar. „Fyrirliðinn í Solheim Cup hafði eitt sinn samband við mig og tjáði mér að þau ætluðu að fylgjast með mér. Ég var beðin um að senda þeim upplýsingar eins og helstu tölur varðandi minn leik. Það var mjög kúl,“ segir Ólafía og glottir. „Ég komst inn á radarinn þótt ég hafi ekki komist í liðið. Það var sérstakt að fá tölvupóst frá Anniku. Ég átti eftir að hitta hana seinna þegar hún heimsótti Ísland og hún var mjög almennileg. Hún gaf mér mörg góð ráð.“ Þvældist með þeirri bestu Fyrst talið berst að frægum kylfingum á annað borð er ekki annað hægt en að pumpa Ólafíu ögn meira hvað það varðar. „Ég borðaði einu sinni hádegismat með Lexi Thompson [sigurvegara á 15 atvinnumannamótum]. Þegar ég spurði hvort ég mætti spyrja hana nokkurra spurninga var það ekkert mál, enda eru þessir leikmenn oft vingjarnlegir þegar maður kemst í návígi. Maður þarf bara að vera hugrakkur að spyrja. Mér fannst Lexi gefa svipuð ráð og Annika. Þær töluðu til dæmis báðar um að maður ætti að vera trúr sínum leik sem hefur komið manni þetta langt í stað þess að breyta miklu þegar komið er á stóra sviðið. Reyna allt sem hægt er til að öðlast stöðugleika á golfvellinum. Lexi hafði til dæmis ekki skipt um kylfur í tæp sjö ár. Hún hafði samt sem áður prófað allt það nýjasta en taldi einfaldlega að þessar kylfur skiluðu henni mestum árangri,“ rifjar Ólafía upp, en hún eyddi einnig tíma með efsta kylfingi heimslistans. „Eftir mót í Suður-Kóreu kynntist ég Ariyu Jutanugarn frá Taílandi, sem var í efsta sæti heimslistans. Þá vorum við að ferðast á næsta keppnisstað. Hún sagðist vera bara ein að ferðast þar sem systir hennar hafði forfallast og spurði hvort ég vildi ekki bara eyða tíma með henni. Þegar við vorum að ferðast á milli landa missti ég það út úr mér að ég ætti afmæli. Þá vildi efsta kona heimslistans fara að færa mér mat og ég mátti ekkert hafa fyrir hlutunum. Hún kom með sex mismunandi rétti og sagði að það sem mér þætti gott myndi hún ekki snerta. Í framhaldinu opnaði hún sig um ýmsa þætti sem snúa að lífi afreksíþróttamannsins þegar við vorum að borða saman í rólegheitunum. Sló draumahöggið á risamóti Spurð um eftirminnilegustu augnablikin í atvinnumennskunni þá nefnir Ólafía skiljanlega þegar hún fór holu í höggi árið 2018 á ANA Inspiration-mótinu, sem er eitt risamótanna fimm. Mótið fór fram á Mission Hills Country Club-vellinum í Rancho Mirage í Kaliforníu. Fyrir þá sem þekkja söguna má geta þess að mótið hét Kraft Nabisco þar til árið 2015. Hún valdi heldur betur rétta mótið til að fara holu í höggi því í langri sjónvarpsútsendingu sem náði til áhorfenda úti um allan heim voru pásur í útsendingunni nýttar til að sýna það sem hafði gerst fyrr um daginn. Þ.e.a.s. þegar Íslendingurinn, sem var hálfgerður nýliði á mótaröðinni, fór holu í höggi. „Ég hef einu sinni farið holu í höggi á ævinni og það var á risamóti. Það var geggjað. Ég fékk í verðlaun