Deila Reyndar ákvað einn þátta­stjórnenda Silfurs­ins, ­Sigríður ­Hagalín Björns­dóttir, að ­„nesta“ ­áhorfendur fyrir sumarið með því að helga síðasta ­þáttinn viðtölum við ríkisstarfsmenn sem voru almennt á þeirri skoðun að það væri góð hugmynd að Ísland sækti um aðild að Evrópusambandinu og hefði fullnaðaraðlögun að reglu­verki sambandsins. Sjáum til hvernig það nesti sem ríkismiðillinn ákvað að útbúa handa þjóðinni endist. *** En ríkismiðillinn ­reynir þó að klóra í ­bakkann. Þó svo að þjóðin sé full­nestuð fyrir sumarið af ­hálfu Ríkisútvarpsins hefur það ­ákveðið að halda úti hlað­varpi sem er helgað umræðunni um hvort Ísland eigi að ganga í Evrópu­sambandið eða ekki. Á þessum vettvangi hefur oft verið fjallað um ­tilraunir ríkismiðilsins til að láta að sér kveða á hlaðvarps­markaðnum, sem er sennilega sá sproti íslensks fjölmiðla­markaðar sem er hvað frjósamastur um ­þessar mundir þrátt fyrir tilraunir furðustofnunarinnar Fjölmiðlanefndar til að upp­ræta hann. Stjórnendur hlaðvarpsins eru Baldvin Þór Bergsson og Patrekur Jaime. Baldvin hefur starfað hjá Ríkisútvarpinu um árabil og sá síðarnefndi er þekktur fyrir raunveruleika­þættina Æði þar sem hann ­sprellar með Binna Glee og Bassa Maraj við góðrar undirtektir áhorfenda. Hann kemur einnig við sögu í þættinum Gugga í gúmmíbát fer á djammið. Þegar þetta er skrifað hefur einn þáttur komið út. Fyrir­komulagið er að þáttar­stjórn­endur ræða hvor um sig við gest þáttarins. Í fyrsta þætt­inum er rætt við Ragnhildi Helgadóttur, lagaprófessor og rektor Háskólans í Reykjavík. Screenshot 2026-06-30 135810 Þegar hlýtt er á þættina tvo vekur athygli hversu mikið betri spyrill Patrekur ­Jaime er í samanburði við vara­fréttastjóra ríkisútvarpsins. Honum tekst þannig að kalla fram þann mikla ómöguleika sem felst í viðræðum við ESB hjá þjóð sem vill ekki afsala sér réttinum af auðlindum sínum en Ragn­hildur, sem sat samninga­nefnd Íslands í viðræðunum 2009-2013, útskýrði ágætlega í viðtalinu við Patrek Jaime hvers ­vegna ekki var einu sinni hægt að opna grundvallarkafla á borð við sjávarútveginn í þeim viðræðum. Þetta er grundvallar­spurning sem þarf að svara ­fyrir þjóðaratkvæða­greiðsluna: Af hverju telur ríkis­stjórnin raunhæft að hægt verði að leiða til ­lykta samningaviðræður sem ­tryggja Íslendingum forræði yfir auðlindum sínum nú fyrst það var ekki hægt þá? Hvað hefur breyst? RÚV gerði svo frétt um spjallið við Ragnhildi og setti á vef sinn. Þá frétt skrifaði Baldvin Þór sjálfur. Ekki var minnst á ofangreint í þeim fréttaflutningi. *** Ríkisútvarpið og Vísir gerðu skilmerkilega grein fyrir því í síðustu viku að tíu ár eru liðin frá því að breskir kjósendur ákváðu að affærasælast væri að ríkið myndi ekki tilheyra Evrópusambandinu lengur. Því fór sem fór. Umfjöllun miðlanna ­tveggja var ekkert sérstaklega gagnleg. Þetta voru mest viðtöl við Íslendinga sem eru búsettir í Bretlandi að segja hversu misráðin þessi ákvörðun hefði ­verið. Sum viðtölin voru dramat­ískari en önnur: Þannig lýsti einn viðmælandi því að þegar niðurstaða þjóðaratkvæða­greiðslunnar lá fyrir hefði hann séð í fyrsta sinn fólk ­gráta úti á strætum ­Lundúna. Það er ekki mikið vafamál hvort fólk hafi grátið á götum úti í London áður en Brexit lá fyrir enda hefur mikið dunið á þessari ágætu borg, eins og fórnar­lömb Kobba kviðristu og orrustunnar um Bretland geta vitnað um, svo að handa­hófskennd dæmi séu tekin. En það sem þessi viðtöl áttu sammerkt var að viðmæl­endur voru aldrei spurðir ­einnar lykil­spurningar um hið svokallaða Brexit: Áttu þjóðin þá ekki að ráða því hvort ­Bretar væru hluti af Evrópu­sambandinu eða ekki? *** Fjallað var um þjóðar­atkvæðagreiðsluna um áframhald­andi aðlögunar­viðræður við Evrópu­sambandið í Spegl­inum síðastliðinn fimmtudag. Þar var rætt um við Hönnu Katrínu Friðriksson atvinnu­vegaráðherra um málið og kvartaði hún mikið yfir upp­lýsingaóreiðunni sem ein­kenndi alla umræðu um þessa mikilvægu atkvæðagreiðslu. Síðan sagði ráðherrann að atkvæðagreiðslan ­snerist um „hvort við viljum fara áfram eða afturábak“. ­Þessi full­yrðing ráðherrans felur í sér mikla upplýsingaóreiðu. ­Spurningin snýst sem sagt um að mati ráðherrans hvort við viljum framfarir eða stíga ­aftur inn í torfbæina. Kosningin snýst ekki um hvort Íslendingar ­vilji ­stíga framfaraskref eins og ráð­herrann heldur fram ­heldur um hvort íslenska ríkið eigi að laga sig að reglum og ­lögum Evrópu­sambandsins með öllu sem því fylgir. Það eitt og sér þarf ekki að vera neitt framfara­spor – þvert á móti – enda fylgja aðildinni ­miklir gallar og framsal á forræði mála sem flestir telja að ­Íslendingar ættu að stjórna sjálfir. *** Reykjavíkurborg ­sagði upp átján starfs­mönnum á dögunum. Þetta eru 0,2% af heildar­starfsmannafjölda borgar­innar. Til að setja hlutfallið í samhengi er rétt að halda því til haga að ríkisstjórn Kristrúnar Frostadóttur hefur sett sér það markmið að fækka starfsmönnum hjá hinu opinbera um eitt prósent. © Haraldur Jónasson (VB MYND/HARI) Þó að það geti vart ­talist mikil tíðindi að borgin ­takist á við hið mikla fitulag sem hefur lagst á stjórn­kerfi borgar­innar sá frétta­stofa Ríkis­útvarpsins tilefni til þess að vera með sérstaka fréttavakt um uppsagnirnar sem stóð yfir allan daginn og fluttur var fjöldinn allur af fréttum í tengslum við málið um hreinlega ekki neitt. Nú er runninn upp nýr ­mánuður og án efa munu Vinnumálastofnun berast einhverjar tilkynningar um fjöldauppsagnir eins og undan­farin mánaðamót, enda er staða efnahagsmála með þeim hætti. Áhugavert verður að sjá hvort starfsmenn frétta­stofu Ríkisútvarpsins sýna þeim jafn mikinn áhuga og þeir sýndu uppsögnunum í ráðhúsinu á dögunum. Fjölmiðlarýni er einn af föstum dálkum Viðskiptablaðsins.