Bókin Ég bý í Risalandi byrjaði sem lokaverkefni í Myndlistarskóla Reykjavíkur en varð svo verðlaunabók sem sigraði Sólfaxa og hlaut tilnefningu til Íslensku bókmenntaverðlaunanna. Birna sagði frá ferlinu í Hvað ertu að lesa? á Rás 1. Tók u-beygju úr sjávarlíffræði í listina Frá unga aldri hefur Birna verið heilluð af myndlist. Hins vegar valdi hún praktísku leiðina í lífinu og lærði líffræði og seinna sjávarlíffræði. „Svo bara á maður sér drauma,“ segir Birna og útskýrir hvernig hún færði sig yfir í listina. Með stuðningi frá fjölskyldunni skráði Birna sig í teikninám við Myndlistarskólann í Reykjavík. Í dag er hún mjög ánægð með þá ákvörðun því hún finnur að myndlistin er það sem hana langar að fást við. Setti sig í spor krakka til að sjá þeirra sjónahorn Í náminu tók Birna áfanga um barnabækur og bjó til sögu þar sem hún hugsaði út frá barni. „Það þurfa ekki að vera flóknir hlutir endilega fyrir yngstu. Þetta er dálítið svona labba heim úr leikskólanum, hvað sérðu á leiðinni? Þetta er þeirra daglega líf.“ Birna grínast með að vera sjálf ekki há í loftinu og hafa stundum staðið upp á stól til að sjá hvernig eiginmaðurinn hennar sér heiminn. Þá áttaði hún sig á að krakkar sjá heiminn á allt annan hátt en fullorðnir. „Þetta er auðvitað brjálað að ná bara rétt upp að miðju læri og vera horfandi upp á alla.“ Lokaverkefni varð að verðlaunabók Þegar kom að því að gera lokaverkefni í skólanum ákvað Birna að gera barnabók því þar var áhugi hennar mestur. Hugmyndin hafði kviknað í barnabókaáfanganum og fyrir lokaverkefnið þróaði hún hana nánar. Hún velti fyrir sér hvort umhverfi krakka henti þeim og teiknaði meðal annars aðalpersónu bókarinnar að teygja sig í klósettpappír. Eftir námið sendi hún bókina inn í Sólfaxa – barnabókaverðlaun sem eru veitt fyrir myndríka bók. „Ég var eiginlega næstum því ekki búin að senda hana inn af því hún var ekki nógu góð, hún var ekki nógu fullkomin einhvern veginn.“ Hún fékk svo tölvupóst með tilkynningu um að hún hafi hlotið verðlaunin og var vægast sagt glöð. Ég hoppaði og dansaði og skríkti.“ „Þessi bók fékk mig til að hugsa um þegar ég var lítil og lenti í þessu“ Hin níu ára Gabríela Rós rýndi í bókina í lok þáttar. Henni fannst bókin fyndin og skemmtileg og myndirnar flottar og vel teiknaðar. „Mér fannst allar myndirnar flottar en mér fannst myndin við matarborðið sýna svo vel hvað allt var bara miklu stærra.“ Hún sagði sögu frá því þegar hún var í búð með vinkonu sinni að reyna að ná í sódavatn úr kælinum. Það var hátt uppi svo vinkona Gabríelu reyndi að lyfta henni upp, án árangurs. Hún segir atvikið hafa verið bæði fyndið og pirrandi. Henni fannst bókin mjög góð eins og hún er en ef hún mætti breyta einhverju væri það endirinn. „Ég hefði viljað að í endanum yrði hún sjálf risi og ætti barn sem myndi upplifa hana sem risa.“ Þrátt fyrir að heimurinn henti ekki alltaf krökkum fylgja því líka kostir að vera lágur í loftinu. Aðalpersóna bókarinnar er til dæmis miklu betri í feluleik en fullorðna fólkið og sér oft hluti á jörðinni sem þau sjá ekki. „Eins og málshátturinn segir: margur er knár þó hann sé smár, sem þýðir að þótt maður sé lítill getur maður samt alveg gert mikið.“ Sjónarhorn leika lykilhlutverk í bókinni Ég bý í Risalandi eftir Birnu Daníelsdóttur. Hún veltir fyrir sér hvort heimurinn henti börnum eða sé alfarið hannaður með fullorðna í huga. Rætt var við Birnu Daníelsdóttur og Gabríelu Rós í Hvað ertu að lesa? á Rás 1. Þáttinn má finna í spilaranum hér fyrir ofan.