„Ég er alkhólisti og þurft að ganga í gegnum dimma dali í mínu lífi,” segir Þórir Kjartansson, bílstjóri og öryggisvörður borgarstjóra. Þórir var viðmælandi Viktoríu Hermannsdóttur í þættinum Segðu mér á Rás 1. Saga Þóris er sannkölluð kraftaverkasaga en hann fór frá því að vera heimilislaus og sofa stundum í bílakjallara ráðhússins yfir í að vera bílstjóri borgarstjóra. Hann segir okkur ótrúlega sögu sína í dag- frá ofbeldi, neyslu og skömm yfir í að öðlast frelsi, fallegt líf og að vera treyst fyrir mikilli ábyrgð í störfum sínum. Þykir afar vænt um Hveragerði en átti erfitt með nám Þórir er uppalin í Hveragerði. „Lífið í hveragerði var gott. Það var gaman að vera í Hveragerði þótt maður léti svolítið fyrir sér fara í Hveragerði. Þetta er lítið bæjarfélag og maður fékk svolítið svona umtal. Mér þykir alltaf voða vænt um þennan bæ,” segir Þórir. Hann átti erfitt með nám og var stimplaður sem tossi. „Kláraði ekki grunnskólann, ég var bara mjög erfiður unglingur og kláraði ekki skólann. Ég var bara tossi eins og var sagt hérna í gamla daga. Erfiður unglingur,” segir hann. „Ég átti erfitt með námið, ég er með athyglisbrest og alls konar. Ég vildi óska þess í dag að það hefðu verið greiningar og ég hefði fengið hjálp því ég var mjög laginn í því sem ég tók mér fyrir hendur. Bæði í íþróttum og líka í vinnu ef ég var að vinna. Ég var að vinna hjá pabba mínum sem smiður og kann svolítið að smíða. Ef ég hefði fengið greiningu þá hefði ég kannski verið á öðrum stað - en ég er samt á góðum stað í dag,” segir Þórir en leiðin að þeim stað var ekki þrautalaus. Sagði engum frá í mörg ár Þegar Þórir var 9 ára var hann misnotaður kynferðislega af manni sem kom til sumardvalar í bænum. Sú reynsla mótaði líf hans eftir það. „Ég er búinn að vinna mikið í þessu í dag, búinn að skoða þetta og sjá vissa hluti. Meira að segja fyrirgefa þessum einstakling. Það er það sem að mótaði mig sem ungling. Þetta deyfði mig, deyfði tilfinningarnar, ég sagði engum frá þessu í mörg mörg ár sko. Það var það sem mótaði mig,” segir Þórir. Enn erfitt að tala um misnotkunina Það var maður sem var á Náttúrulækningafélaginu í Hveragerði sem misnotaði mig, gaf mér nammi og ég mátti ekki segja neinum frá. Þetta var leyndarmál. Gaf mér pening og eitthvað svona. Það var það sem sem að mótaði mig að þessu sem ég þurfti að ganga í gegnum. Þetta var í nokkur skipti - hann kom á sumrin og þetta var í 2- 3 ár sem þetta gekk á. Það er erfitt að tala um þetta en ég er búinn að vinna mikið í þessu. Varð reiður unglingur Hann segir að uppfrá því hafi hann verið reiður. Þar kemur þessi sársauki og reiði. Ég var rosalega reiður unglingur. Ég var mikið í slagsmálum, allaf að slást. Vildi láta finna fyrir mér. Sýna einhvern veginn ótta. Fór á sveitaböll til að slást. Fór ekki að skoða stelpurnar eða neitt, ég fór bara að slást. Þar fékk ég svona ofsareiðiköst. Ofbeldi og reiði. Dó áfengisdauða þrettán ára gamall Þórir var aðeins 13 ára gamall þegar hann drakk í fyrsta skipti. „Það var ball í íþróttahúsinu í Hveragerði og ég man eftir þessu svolítið óljóst. Ég var svolítið að sýna mig fyrir eldri strákum og drakk mig alveg í blackout . Það var einn yngri strákur og einn eldri strákur sem komu mér heim,” segir hann. Þeir komu honum inn í herbergi heima hjá foreldrum hans. „Foreldrar mínir héldu að ég væri látinn. Trúðu ekki að ég væri áfengisdauður upp í rúmi en bróðir minn fattaði að ég var bara blackout , áfengisdauður. Þetta var mitt fyrsta fyllerí. Ég man eftir þessu, mér fannst þetta alveg geggjað og gerði þetta strax aftur.” Hann segir að út frá því hafi drykkjan þróast hratt. „Ég fór að vera með eldri strákum og ganga í augun á þeim. Lét mikið fyrir mér fara. Drekka um helgar, fara á sveitaböll, lauma mér inn. Hangandi fyrir utan bari og eitthvað svona,” segir hann. Ég fer í fyrsta skipti inn á Vog þegar ég er 18 ára gamall, þá er þetta orðið vandamál. Hann fór þó fljótlega að drekka aftur. „Ég fór inn á Vog og ég var edrú í tíu daga kannski. Fór aftur á sama stað. Bara unglingur og var ekki alveg til í að hætta þessu.” Hann vann þó yfirleitt hjá pabba sínum við smíðar. „Ég fór að vinna hjá pabba bara strax og ég var rekinn úr grunnskólanum og lærði þar þessi handtök, smíða og bara vinna. Hann var bara vinnumaður og ég lærði bara að vinna og ég er algjör vinnumaður í dag. Þetta þróaðist hjá mér mjög hratt.“ „Ég er ekki nóg“ Um sautján ára var hann byrjaður í fíkniefnum. „Það var eitthvað frelsi þar. Ég gat vakið og drukkið meira. Ég var alltaf að berja þessar tilfinningar niður. Ég var alltaf með þessa tilfinningu: ég er ekki nóg. Enginn skildi mig. Enginn skildi af hverju mér leið svona illa. Ég gat ekki talað um þetta. Flótti frá lífinu.“ Neyslan og sársaukin jukust svo samhliða. Maður þurfti alltaf að nota meira til þess að deyfa sig. Síðan fljótlega er ég bara kominn inn á geðdeild til að reyna fá frið. Kominn í stjórnlausa neyslu, sjálfsmorðhugleiðingar, langaði ekki að vera til. Hann minnist þess að segja tungumálakennurum sínum að honum myndi ekki endast ævin til að ferðast neitt. Ég man í grunnskóla þá var ég að læra ensku eða dönsku og ég man ég sagði við kennarann: ég ætla ekkert að læra ensku eða dönsku. Ég ætla hvort sem er aldrei að fara til útlanda. Þarna er ég kominn á þann stað bara 14 ára. Þá fór hann að fara inn á geðdeild og tvítugur var hann lagður þar inn. Ég man ég fór inn á geðdeild þá fékk ég fullt af lyfjum og var mokaður niður. Fannst bara ágætt að vera þarna, fá frið og hvíld og svona. Síðan bara hélt neyslan áfram þegar ég kom út aftur. Bara hvíld á milli og komast burt frá ástandinu. Gerandinn lét hann hafa tvær milljónir en kærði hann svo fyrir fjárkúgun Hann segist alltaf hafa borið mikla skömm. „Ég var alltaf með skömmina, alltaf. Ég var svo hræddur um að einhver myndi sjá hvernig ég væri og hvernig mér liði. Ég dæmdi mig rosalega mikið sjálfur. Vondur við sjálfan mig.“ Svo fór hann að fá reiðisköst og tilhugsunin um geranda hans sótti á hann. Ég var alltaf með þennan mann á heilanum. Ég man eftir því að í eitt skipti hafði ég upp á honum, hringdi í hann. Þá bjó ég á Selfossi og hann bjó út í sveit. Ég hringdi í hann og ætlaði að gefa honum úrslitakosti. Annað hvort færi ég með þetta í blöðin og nafngreina hann eða hann myndi borga mér 2 milljónir í peningum. Hann féllst á að hann myndi hitta mig á miðri leið og láta mig hafa tvær milljónir. Hann lét mig hafa tvær milljónir í umslagi og ég tók þetta umslag, setti það í vasann, sló hann á kjaftinn og sagði: þetta er ekki búið. Hann eyddi peningnum, hafði aftur samband við manninn en þá var hann í kjölfarið handtekinn fyrir fjárkúgun. Þá opnaði ég upp á þetta mál í fyrsta skipti, þessa misnotkun. Þá var kominn svo langur tími frá að ég gat ekki kært hann. Ég sagði: þessi maður er búinn að móta líf mitt. Þú ert búinn að vera með mig í fangaklefa meira og minna síðan ég var unglingur og allt útaf þessum manni. Hann sagði: ég vissi alltaf að það var eitthvað að, ég vissi bara ekki hvað það var. Gat ekki sinnt drengnum og fann fyrir ótta fólks í sinn garð Þrautaganga Þóris var mikil næstu árin. Hann átti ágæt tímabil inn á milli, eignaðist son en fór alltaf aftur á kaf í neyslu. Síðustu árin í neyslunni var hann meira og minna á götunni. „Ég var stundum í Hveragerði og stundum í einhverri íbúð í Breiðholti þar sem ég hélt fólkinu í gíslingu eiginlega af því það var svo hrætt við mig. Ég var svolítið ógnvekjandi þegar ég var í neyslu, búinn að vaka oft lengi og var svona skugglegur einhvern veginn. Fólk var hrætt við mig,” segir hann. Taldi ómögulegt að hann gæti orðið edrú Neyslan hélt áfram og loks var hann kominn á götuna. Þá langaði hann ekki lengur til að lifa. Ég sá engan tilgang með því. Ég var kominn á varanlega örorku. Átti ekki að fara aftur á vinnumarkaðinn. Ég á eitt barn, strák. Ég gat ekki verið að sinna honum. Var bara á ömurlegum stað. Fékk ekki að fara inn á geðdeild, dreif ekki inn í meðferð og alls konar. Hann segir það hafa verið hræðilegt að vera á þessum stað. Allt snúist um að redda sér fyrir næsta skammti. Reyna fá frið í hjartanu. Það bara gekk ekki neitt. Dópdraslið hætt að virka á mann og maður er kominn bara í eitthvað svona ástand. Stundum var ég bara í einhverju geðrofi. Svaf í kjallara Ráðhússins Síðustu mánuðina í neyslu var hann algjörlega heimilislaus og þá svaf hann gjarnan í kjallara Ráðhússins, stað sem hann átti seinna eftir að vinna á. Síðasta tímabilið var bara kjallarinn í ráðhúsinu. Hélt til þar. Það var ömurlegur staður. Mig langaði ekkert að vera þarna, langaði ekki að lifa, langaði ekki neitt. Hélt ég gæti ekki orðið edrú. Hélt ég gæti ekki neitt. Búinn að mála mig alveg út í horn, gjörsamlega, andlega og líkamlega. Hann fékk að borða á Kaffistofu Samhjálpar og þekkti starfið þar. „Ég fór stundum á Kaffistofu Samhjálpar og fékk að borða þar og fékk svona hlýju. Mjög mjög gott starf. Þar var alltaf súpa í boði. Ég gat ekkert mikið verið þarna. Mér leið ekkert vel í kringum fólk en ég fór stundum þarna og fékk mér að borða.” Fann skyndilega styrk til að biðja um hjálp Svo kom að deginum þar sem hann tók ákvörðun um að koma sér upp úr þessu. Ég var kominn í eitthvað algjört ástand þarna í bílakjallara. Þetta var á mánudagsmorgni, ég man enn eftir þessum stað. Ég var búinn að hugsa til Samhjálpar því ég þekkti vel til starfsins. Ég labba af stað úr kjallaranum og labba hérna niður Fossvoginn og alla leiðina, Fossvogsdalinn og fer upp í Stangarhyl. Þá var Samhjálp þar beint á móti Krónunni upp á Höfða. Ég vissi að þeir voru með eitthvað áfangaheimili þar. Ég bara bankaði upp á og spyr hvort þeir geti hjálpað mér. „Allir þessir borgarstjórar sem ég er búinn að keyra eru dásamlegir“ Í framhaldinu komst hann á beinu brautina og hefur verið þar síðan. Nokkrum árum síðar var hann ráðinn sem húsvörður í Ráðhúsi Reykjavíkur og hefur unnið sig upp. Í dag starfar hann sem bílstjóri og öryggisvörður borgarstjóra. „Ég er kominn í ábyrgðarfullt starf og treyst fyrir borgarstjóra. Mér finnst það yndislegt. Það er svo gott og gaman og skemmtilegt. Ég er svo þakklátur fyrir að vera treyst fyrir þessu. Vera bara í þessu starfi. Yndislegt fólk sem starfar þarna í ráðhúsinu og er búið að taka mér rosalega vel. Rosalega gott viðmót. Dásamlegur vinnustaður og allir þessir borgarstjórar sem ég er búinn að keyra eru alveg dásamlegir.” Hægt er að hlusta á viðtalið við Þóri í heild sinni í spilaranum hér að neðan. „Mig langaði ekki að lifa og ég hélt ég gæti ekki orðið edrú. Hélt ég gæti ekki neitt,“ segir Þórir Kjartansson bílstjóri borgarstjóra. Saga hans er sannkölluð kraftaverkasaga.