Aðstandendur hreyfingarinnar Sjá, sem berst fyrir aðild Íslands að Evrópusambandinu, kalla félagsskapinn grasrótarsamtök. Hrafnarnir greina að þráðurinn sem er spunninn á skrifstofu hreyfingarinnar sé á þann veg að þar sé samankomið alþýðufólk sem þráir það eitt að kíkja í pakkann en auðvaldið og forréttindafólkið á landsbyggðinni standi í vegi fyrir því. Gott dæmi um þetta er grein verkakonunnar Margrétar Guðmundsdóttir, fyrrverandi forstjóra Icepharma, á Vísi á ­dögunum sem bar fyrirsögnina: Forréttindafólk sem ­segir nei. Það sjá ekki öll grasrótarsamtök ástæðu til þess að senda út fréttatilkynningu þegar nýtt fólk slæst í hópinn. Það gerði Sjá hins vegar í vikunni þegar tveir fulltrúar hinna vinnandi stétta, Gréta María Grétarsdóttir, fyrrverandi framkvæmdastjóri Prís og Krónunnar, og Hrund Rudolfsdóttir, fyrrverandi forstjóri Veritas, gengu til liðs við sam­tökin. Það er alþekkt úr knattspyrnunni að kaup á einum leikmanni geta oft leitt til þess liðið umbreytist og verði nánast ósigrandi. Nægir að nefna kaup Chelsea á N’Golo Kanté á sínum tíma, að ekki sé minnst á kaup City á Rúben Dias. Hrafnana grunar að koma Grétu geti reynst Sjá slíkur liðsstyrkur, enda er þá loksins komin kona til liðs við samtökin sem ætti að vita hvað mjólkurlítrinn kostar úti í búð. Huginn og Muninn er einn af ritstjórnardálkum Viðskiptablaðsins. Þessi pistill birtist fyrst í blaðinu sem kom út 22. júlí 2026.