Óhætt er að segja að Jón Sigurður Gunnarsson, sem alltaf er kallaður Nonni, sé fjölhæfur. Hann er fimleikameistari og Íslandsmeistari í kraftlyftingum en hefur hallað sér að listagyðjunni, bæði í tónlist og nú í sirkuslistum. Hann er í Sirkus Íslands og tekur þátt í fjölmörgum sýningum bæði hér heima og erlendis. Hann lýkur MA-gráðu í sviðslistum frá Listaháskóla Íslands á árinu með áherslu á sirkusinn. Felix Bergsson ræddi við Nonna í Fram og til baka á Rás 2 um fimm stórar ákvarðanir sem hafa haft áhrif á líf hans. Efaðist aldrei um fimleikana Fyrstu ákvörðunina sem Nonni nefnir tók hann ekki sjálfur heldur foreldrar hans þegar þau skráðu hann í fimleika þegar hann var fimm ára. „Pabbi vildi alltaf eigi heiðurinn af því en ég er ekki viss.“ Nonni segist aldrei hafa litið um öxl því hann er enn í fimleikum. „Ég efaðist aldrei. Þetta var bara partur af lífi mínu.“ Hann byrjaði árið 1997 með KR í körfuboltasalnum þar en ári síðar mæltu þjálfararnir með því að hann skyldi færður yfir í Ármann. „Þessi getur meira og þeir eru með betri aðstöðu,“ sögðu þeir við foreldra Nonna. Hann lærði snemma að taka sjálfur strætó úr Vesturbænum á æfingar og um tíu ára aldurinn var hann farinn að æfa hátt í 15 tíma á viku. Það var þó ekki nóg með það að vera í íþróttum því foreldrarnir settu öll þrjú systkinin líka í tónlistarnám og spilaði Nonni því á píanó fram eftir aldri líka. Ómissandi ár í París með föður sínum Næstu ákvörðun tók hann heldur ekki sjálfur. Það var að hann og bróðir hans, Þorsteinn, fluttu til Parísar í eitt ár til að dvelja hjá föður sínum þegar hann var þrettán ára. „Auðvitað þurftum við að samþykkja þessa ákvörðun. Þannig þetta er sameiginleg ákvörðun okkar foreldra.“ Þetta þótti honum frábær ákvörðun og býr enn að reynslunni. Hann hafi lært frönskuna mjög vel og kynntist vinum í fimleikunum sem hann keppir enn þann daginn í dag reglulega með. „Það er sameiginlegt með öllum þessum ákvörðunum, fólkið sem ég kynnist og sá vinskapur sem ég á enn þá.“ Hann segir þó fyrstu mánuðina hafa verið mjög erfiða á meðan hann var að læra tungumálið en hann átti góða kennara og þjálfara sem hjálpuðu honum mikið. Hann hefði ekki getað vitað á þessum tíma að faðir hans ætti eftir að veikjast skyndilega og falla frá langt fyrir aldur fram en í dag þykir honum mikilvægt að hafa átt þetta ár með honum í París. „Það var alveg ómissandi. Ég er svo ánægður með þessa ákvörðun.“ Ótrúleg uppgötvun að geta fengið borgað fyrir fimleikana Eftir menntaskóla gekk Nonni til liðs við sirkusinn. Þá voru þeir Sindri Diego, vinur hans úr fimleikunum, að æfa í Ármanni þar sem Sirkus Íslands hafði aðstöðu. Bróðir Sindra var í sirkusnum og Sindri var því fljótt farinn að leika sér með þeim og sýna. „Síðan leiddist ég út í þetta líka.“ Þeir Sindri fóru að æfa sig sjálfir og þróa eigin atriði. „Við þekkjum líkama okkar það vel að við getum gert svona akró-trikk frekar auðveldlega, þar sem Sindri er að halda á mér, kasta mér og halda jafnvægi á mér. Við komumst að því að við erum bara frekar góðir í því og getum búið til atriði sem við getum selt og unnið við – fengið borgað fyrir að gera fimleikana sem við höfum lært öll þessi ár.“ Það hafi verið ótrúleg uppgötvun og ekki leið á löngu þar til þeir fóru að taka að sér veislustýringar og skemmtiatriði sem Skemmtikraftakallarnir. Nonni fór á fullt með Sirkus Íslands og ferðast um landið og heiminn, er meðal annars í stjórn Sirkusfélagsins sem stofnað var 2018. Sér ekki eftir neinu Þegar Nonni var 25 ára, á hátindi fimleikaferilsins, ákvað hann að sækja um stöðu hjá sirkus í Nýja-Sjálandi og ferðast með þeim einn vetur, sem var sumartími þar. Þetta var árið 2018 og hann kynntist bæði sirkuslífinu og fólki sem hann heldur enn sambandi við í dag. Vikurnar voru langar og strangar en hann náði þó að halda sér í fimleikaformi með því að banka upp á hjá fimleikasölum í hverju stoppi. „Hæ, ég heiti Nonni og er fimleikamaður. Má ég æfa með ykkur?“ Hann segist ekki sjá eftir neinu þegar kom að þessari ákvörðun, þó svo að hann hefði gengið frá fimleikaferlinum um tíma. „Því síðan kem ég heim um sumarið og við tökum sirkustúr hér heima og svo bara Norðurlandamót og heimsmeistaramót um haustið. Ég komst bara aftur inn í pakkann.“ Vildi sýna að trúðarnir eru líka mannlegir Eftir menntaskóla vissi Nonni ekki alveg hvað hann langaði að gera í framtíðinni en vildi mennta sig. Hann byrjaði í kvikmyndafræði við Háskóla Íslands en hætti nánast um leið. Þá skráði hann sig í vélaverkfræði, enda hefur stærðfræðin alltaf átt vel við hann, en hætti því líka strax. „Ég fann mig alls ekkert þar.“ „En það sem ég hélt mig við var tónlistarnámið. Ég fór í FÍH á gítar og píanó og kláraði það. Síðan ákveð ég 2019 að fara í bachelor í skapandi tónlistarmiðlun í Listaháskólanum. Komst þar inn og kynnist skemmtilegu fólki og alls konar tónlist og tónlistarsköpun.“ Í lokaverkefni sínu þar fékk hann að vinna með útskriftarnemum leikarabrautarinnar og var tónlistarstjóri sýningar þeirra á Hamlet á Akureyri. Þar fékk hann meira að segja lítið aukahlutverk í sýningunni. Nonni fann strax að honum þætti gott að vinna með listrænu teymi. „Þau eru svo opin og skemmtileg og geðveikt gaman að vinna með þeim. Ég ákveð þá að sækja um master í sviðslistum, komandi frá tónlist og sirkus.“ Lokaverkefni hans í meistaranáminu hafi verið að sýna áhorfendum á bak við tjöldin í sirkusnum, hvernig hversdagslíf listamannsins getur verið. „Sem er alls ekkert það normal, sérstaklega í sirkusnum. Þá ertu bara að teygja, nudda og kasta hlutum og fólki. Síðan eru þetta líka eðlilegar athafnir. Ég vildi sýna að við erum bara öll mannleg þó við séum þessir trúðar, sýna að það sem við erum að gera á sviði getur verið svolítið hættulegt og ég vildi sýna hvað liggur að baki þessari listgrein. Hvað fólk er að leggja á líkamann sinn, hvernig það mótar líkamann og hausinn á þér.“ Það verkefni hafi gengið mjög vel og þau sýndu fjórar sýningar fyrir fullu húsi. Nú er hann að vinna með nýjungar í loftfimleikum, þar sem hangið er á hárinu. Hann segir það skemmtilega við sirkusheiminn sé hversu vel tengdur hann sé og hvernig allir vilja hjálpast að og læra hver af öðrum. Sjálfur hafi hann nýlega lært að hanga á kjálkanum eftir að hafa orðið fyrir innblæstri í New York. Veit að fimleikarnir og akróbatíkin endast ekki að eilífu Nonni segist ætla að sýna sjálfur eins lengi og líkaminn leyfi það. „Markmiðið er að geta haldið áfram að skoða og prófa nýjar leiðir til að skapa list. Síðan þegar líkaminn hættir að standa undir því álagi þá mun ég setjast frekar í stjórnendastólinn.“ Það hafi verið hugmyndin með listnámi hans, bæði tónlistarmiðluninni og sviðslistunum, að byggja grunn til að standa á eftir ferilinn. „Því ég veit að fimleikarnir og akróbatíkin eru ekki að fara að endast að eilífu. Ég þarf að hafa eitthvað að stafni eftir ferilinn.“ Eftir menntaskóla féll fimleikamaðurinn Jón Sigurður fyrir sirkus og hefur ferðast um landið og heiminn og sýnt listir sínar. Hann veit þó að líkaminn endist ekki að eilífu og fór í nám. Hann einblíndi á mannlegu hliðar listarinnar í lokaverkefni. Rætt var við Jón Sigurð Gunnarsson í Fram og til baka á Rás 2. Viðtalið er í spilaranum hér fyrir ofan.