Meirihluti Framsóknarflokks, Sjálf­stæðis­flokks og Viðreisnar tók við stjórnar­taumunum í Reykjavík á þriðjudaginn. Sama dag birtist viðtal við nýjan borgarstjóra, Hildi Björnsdóttur, oddvita sjálfstæðismanna, í Morgunblaðinu. Í viðtalinu fór Hildur yfir helstu áherslur nýs meirihluta á kjörtíma­bilinu. Þar sagði hún að nýr meirihluti hefði skýrt umboð frá kjósendum til að ­ráðast í víðtækar breytingar á borgarkerfinu, skera niður í yfirbyggingu, draga úr sóun, endurskoða samgöngustefnuna og bæta þjónustu við fjölskyldur: „Fólk vill breytingar, það vill nýjar áherslur, fólk vill bara þetta rugl burt,“ sagði Hildur. Þetta er hárrétt. Fólkið vill ruglið og óráðsíuna sem hefur einkennt rekstur borgarinnar í langan tíma í burtu og ­gerir skýlausa kröfu um að vel sé ­farið með útsvar borgarbúa. Hildur segir stærsta verkefnið í þessum efnum vera að koma böndum á hina ofvöxnu stjórnsýslu borgar­innar. Af nægu er að taka í þeim efnum. Undanfarin fimm ár hefur starfsmönnum borgarinnar fjölgað um fjórðung en á sama tíma hefur íbúum aðeins fjölgað um tíu prósent. Róbert Ragnarsson, borgarfulltrúi Viðreisnar, benti í aðdraganda kosninganna á hinn mikla kostnað sem fylgir óskilvirkri stjórnsýslu borgarinnar, en hann þekkir sveitarstjórnarmál vel eftir að hafa starfað að þeim lengi. Í aðdraganda kosninganna benti hann á í grein að stjórnsýsla Reykjavíkur kostaði rúmlega þrettán milljarða á ári. Þetta gerir tæplega 94 þúsund krónur á hvern íbúa, 11 þúsund krónum meira en landsmeðaltalið. Þetta þýðir einfaldlega að ef borgin næði sama árangri og meðalsveitarfélagið myndi stjórnsýslan kosta 1,5 milljörðum minna en hún gerir í dag. „Ef Reykjavíkurborg næði sama ­árangri og Mosfellsbær eða Akureyri, þar sem kostnaðurinn er hæstur af hinum stóru sveitarfélögunum, myndi stjórnsýsla borgarinnar kosta um 3,5 milljörðum minna en hún gerir í dag. Verðmiðinn væri enn lægri ef miðað væri við Hafnarfjörð eða Reykjanesbæ. Þessar upplýsingar liggja fyrir í opinberum gögnum Sambands íslenskra sveitarfélaga,“ ­skrifaði Róbert. Róbert mun leiða stýrihóp nýs meirihluta um hagræðingu og stjórnkerfisbreytingar í borginni. Full ástæða er til að krefjast þess að sú vinna skili tilætluðum árangri borgarbúum í hag. ­Hildur segir í áðurnefndu viðtali við Morgunblaðið að fyrri meirihlutar hafi ekki haft kjark til að ráðast í slíkar breytingar og því eigi borgarbúar að gera kröfu um að nýr meirihluti geri það. Að mörgu leyti á sá ofvöxtur sem ­hlaupið hefur í stjórnkerfi borgarinnar á undanförnum árum sér hliðstæðu í lands­málunum. Þar hefur báknið þanist út án þess að þjónusta við borgarana hafi batnað að nokkru marki. Markvissar hagræðingaraðgerðir í stjórnkerfi borgarinnar gætu verið stjórnmálamönnum fyrirmynd við að taka til í ríkiskerfinu. Þetta getur einnig haldist í hendur. Í annarri grein sem Róbert birti í aðdraganda kosninganna benti hann á að Reykjavík væri eina höfuðborgin á Norðurlöndunum þar sem allir borgarfulltrúar væru í 100 prósenta starfi hjá borginni. Heildar­kostnaður við borgarfulltrúa í Reykjavík er tæplega 700 milljónir króna á ári. Í greininni segir: „Í hinum höfuðborgum Norðurlanda er meirihluti borgarfulltrúa í hlutastarfi og sinnir öðrum störfum samhliða. Lykil­aðilar, eins og borgarstjóri og borgarráðs­fulltrúar, eru í fullu starfi, sem eru 5 til 20 prósent af fjölda fulltrúa. Á þann hátt verður skýrari lína milli pólitískrar stefnu, framkvæmdar og rekstrar. Að auki eru átta varaborgarfulltrúar í Reykjavík í 70 prósent starfi, á launum sem eru hærri en meðallaun í landinu. Samtals eru því 31 fulltrúi sem vinnur ekki við ­annað en að sitja í borgarstjórn. Er það kannski ástæða þess að hver borgar­stjórnarfundur tekur 7–12 tíma og borgarbúar tengja lítið við það sem er að ­gerast? Alltof mikið af fólki sem þarf að koma sínu að. Einu rökin sem ég hef heyrt fyrir þessu fyrirkomulagi í Reykjavík eru að borgarstjórn beri sig saman við Alþingi, en ekki önnur sveitarfélög. Það er misskilningur sem þarf að leiðrétta. Reykjavíkurborg á meira sameiginlegt með Árborg en Alþingi.“ Þetta er auðvitað fráleitt skipulag og því þarf að breyta sem fyrst. Þessi leiðari birtist í Viðskiptablaðinu sem kom út 3. júní 2026.