Nú fara stuðningsmenn ríkisstjórnarflokkanna, að Flokki fólksins undanskildum, mikinn í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslunnar 29. ágúst næstkomandi. Þeim er tíðrætt um að já í ágúst þýði að við fáum að sjá, og greiða svo atkvæði um, einhvers konar aðildarsamning á milli Íslands og ESB. Sú fullyrðing stenst hins vegar ekki skoðun. Sjáum það sama og seinast Loforðið um að við fáum að sjá samning ef við kjósum já í ágúst fer í sama flokk og loforð Viðreisnar um að þau myndu ekki hækka skatta á fólkið í landinu kæmust þau í ríkisstjórn. Raunin er nefnilega sú að já í ágúst leiðir ekki sjálfkrafa af sér aðildarsamning og Viðreisn hefur hækkað skatta um tugi milljarða á fólk og fyrirtæki. Í nefndaráliti meirihluta utanríkismálanefndar kemur skýrt fram að „niðurstaða þjóðaratkvæðagreiðslunnar skuldbindur ekki íslensk stjórnvöld til að ljúka við aðildarsamning og leggja hann svo til samþykktar í þjóðaratkvæðagreiðslu öðru sinni“. Er það í samræmi við orð forsætisráðherra og utanríkisráðherra um að ekki verði skrifað undir samning sem er þeim ekki þóknanlegur. Þetta hefur það einfaldlega í för með sér að ef að einhver ríkisstjórnarflokkanna telur að ekki sé unnt að ljúka samningaviðræðum við ESB þannig að niðurstaðan sé að þeirra mati ásættanleg fyrir íslenska þjóð verður enginn aðildarsamningur undirritaður. Flokkur fólksins hefur neitunarvald Hvað sem öllu viðræðum milli Íslands og ESB líður liggur fyrir að aðild að ESB krefst stjórnarskrárbreytingar sem felur í sér veigamikið framsal á löggjafarvaldi Íslands til ESB. Í ljósi yfirlýstrar andstöðu Flokks fólksins gegn ESB verður að teljast harla ólíklegt að Inga Sæland líti svo á að framsal á fullveldi Íslands þjóni hagsmunum þjóðarinnar. Ekkert bendir þannig til þess að Flokkur fólksins muni samþykkja það þegar þar að kemur og því fyrirsjáanlegt að samningur verður sennilega aldrei undirritaður. Hví ættu enda flokkar sem eru eindregið andsnúnir aðild íslands að ESB, eins og Flokkur fólksins, að klára aðildarviðræður við sambandið? Þeim ber hið minnsta engin skylda til þess. Með öðrum orðum, þjóðin mun líklegast ekki fá að sjá neitt, hvort sem niðurstaðan í ágúst verður já eða nei, rétt eins og seinast þegar farið var í mislukkaðar aðildarviðræður sem runnu út í sandinn. Enginn samningur liggur fyrir eftir viðræðurnar 2009-2013 og ekkert sem bendir til annars en að það sama verði upp á teningnum nú ef já-ið verður ofan á í ágúst. Spurningin sem við stöndum frammi fyrir í ágúst er því í raun sú hvort við viljum fara í aðra kostnaðarsama fýluferð til Brussel, í vonlausar samningaviðræður sem ekkert bendir til að muni leiða af sér aðildarsamning, eða nýta tíma og fjármuni hins opinbera í að ná tökum á efnahagsmálunum, efla menntakerfið, styrkja velferðarkerfið eða hvað eina annað sem ella kemur til með að sitja á hakanum. Við megum ekki gefast upp á því að stjórna okkur sjálf Þó ég hafi ekki mikla trú á því að núverandi ríkisstjórn muni takast að bæta upp fyrir mistök sín við efnahagsstjórn landsins tel ég ástæðulaust að gefast upp á verkefninu sí svona. Við þurfum ekki ESB til þess að ná tökum á verðbólgunni og vaxtastiginu. Við þurfum bara ríkisstjórn sem hefur vilja og þor til þess að taka erfiðar en nauðsynlegar ákvarðanir, líkt og nýr meirihluti í Reykjavík er að gera í rekstri borgarinnar. Hildur Björnsdóttir þurfti ekki að leita til ESB til þess að taka til í ráðhúsinu og það sama á við um tiltekt í stjórnarráðinu. Það getum við gert án þess að skerða fullveldi okkar. Við þurfum bara rétta fólkið í verkið. Höfundur er þingmaður Sjáfstæðisflokksins. Greinin birtist fyrst í Viðskiptablaðinu .