Það vakti athygli að 17 ára piltur, Einar Dagur Brynjarsson, hjólaði hringinn í kringum landið, um 1300 kílómetra á 10 dögum, til styrktar Barnaspítala Hringsins. Þetta er ekki í fyrsta sinn sem Einar Dagur hjólar fyrir Hringinn, en fyrir tveimur árum hjólaði hann ásamt vini sínum frá Reykjavík til Akureyrar. Hjólaferðin var afar krefjandi og mótvindur stóran hluta leiðarinnar. Með í för voru vinkonur Einars og afi hans og nafni, Einar J. Hilmarsson sem keyrði á húsbíl eftir honum. Ástæðan fyrir þessu framtaki Einars Dags er sú að hann fæddist lungnaveikur og þurfti á aðstoð að halda á Barnaspítala Hringsins. Þeir Einar Dagur og afi Einar kíktu til Guðrúnar Gunnarsdóttur og Gunnars Hanssonar í Sumarmálum, og sögðu alla ferðasöguna. Fæddist með óþroskuð lungu Einar Dagur og Þórbergur Rúnarsson vinur hann voru að velta fyrir sér hvað þeir ættu að gera sem lokaverkefni í tíunda bekk í Réttarholtsskóla. Þá datt þeim í hug að hjóla langa vegalengd því þeir eru báðir miklir hjólagarpar. „Við ákváðum strax að hjóla frá Reykjavík til Akureyrar. Þetta var í júlí 2024, verkefnið var sýnt 2025,“ segir hann. „Foreldrar okkar voru á eftir okkur, foreldrar hans og pabbi minn. Þau tóku fullt af myndum, við skrifuðum í dagbók og gerðum vídjó út frá því.“ Þá tókst þeim að safna 503 þúsund krónum fyrir Barnaspítala Hringsins, sem Einar á sjálfur mikið að þakka. Ég fæddist með mjög óþroskuð lungu. Ég var settur á vökudeild Barnaspítala Hringsins fyrstu ellefu dagana. Svo er amma mín Hringskona og alltaf gott að safna fyrir hana bara. Á þeim tíma sem Einar Dagur dvaldi á vökudeildinni var hann hætt kominn. „Ég var mjög nálægt því að deyja á þessum tíma og ég var settur í öndunarvél,“ segir hann. En allur braggaðist hann og er með stórgóð lungu í dag, sem kemur sér ekki síst vel fyrir langar hjólaferðir. „Ég var svo með barnaastma en finn ekkert fyrir því lengur.“ Ráðlagt að bíða í ár en var staðráðinn í að fara núna Einar æfði sig fyrir ferðalagið en hann gerði það rólega, fyrst á eigin hjóli en svo fékk hann lánað hjól frá hjólaversluninni Lauf. „Þau lánuðu mér rosa flott hjól fyrir ferðina og ég fór að æfa á því. Hjólið heitir Seigla, seigluhjól. Það er mjög flott á öllum vegum, möl og allt.“ Eftir á að hyggja segist hann hefði mátt æfa sig meira. „Ég viðurkenni að ég undirbjó mig ekki nóg en ég var að hjóla oft Seltjarnarnesið til að æfa þolið.“ Fjölskyldan studdi drenginn en sumir höfðu áhyggjur. Þau hvöttu mig til að færa þetta fram á næsta ár þegar ég væri orðinn átján ára. En ég er svo þrjóskur að ég var ekkert að hlusta á það. Einar afi hans og ferðafélagi tekur undir. Hann er mjög fylginn sér og duglegur. Svo róaðist fjölskyldan þegar ég tók ákvörðun um að fylgja honum eftir. Ég var með varahjól aftan á bílnum hjá mér ef eitthvað skyldi bila svo þannig lagað vorum við ágætlega undirbúnir. Vinkonurnar fylgdu eins og skugginn Með í för voru líka vinkonur Einars Eydís, Snædís og Karitas, sem starfa með honum í verslun Bónus í Kringlunni. „Ég spurði bara hvort þær gætu fylgt og þær sögðu bara já,“ segir Einar. „Fyrstu dagana voru þær á eftir mér en þegar það var ekki mikil umferð fóru þær kannski tuttugu kílómetra í burtu og biðu eftir mér og ég tók pásu ef ég þurfti, þær gáfu mér mat og drykk. Síðustu tvo dagana voru þær á eftir mér allan tímann út af umferð, eins og skugginn.“ Og svo var afi auðvitað með í för. „Mér fannst þetta spennandi verkefni og ég hafði fulla trú á drengnum. Ég vildi vera hjálparhella ef eitthvað kæmi upp á, með varahjól á bílnum, skrúfjárn og töngina í rassvasanum.“ Þreyta eftir mikinn mótvind Einar segir að á veginum hafi fólk verið afar tillitssamt. „Ég reyndi að halda mig eins langt til hægri og ég gat,“ segir Einar sem var með ljósabúnað sem skynjaði fyrir hann hvenær bílar nálguðust. „Ég var með ljósið í símanum bluetooth-tengt og það skynjaði bíla. Ég fékk lítið ding og þá fór ég alla leið til hægri.“ Fyrsta daginn lenti Einar Dagur í miklum mótvindi. „Það var bara 12 metra á sekúndu mótvindur og það var varla hægt að fara áfram, ég fór bara aftur á bak,“ segir Einar sem varð alls ekki um sel. „Ég var búinn á því eftir að hjóla þann dag og vildi ekkert hjóla daginn eftir.“ Sem betur fer var þeim boðin hvíld og húsaskjól. „Við stoppuðum í Varmalandi og konan þar var mjög góð við okkur. Hún gaf okkur fría gistingu í tvo daga.“ Annars svaf Einar í tjaldi en afi hans í húsbílnum. Einar segir að það hafi verið gaman að vera í útilegu með vinkonum sínum á leiðinni. „Stelpurnar voru með okkur og þær ætluðu að vera í tjaldinu. Það var skemmtilegt að tjalda saman, einhver útilegufílingur.“ Missti símann og afi keyrði yfir hann Á leiðinni lentu þeir í óhappi og Einar tapaði símanum sínum. „Svo ætluðum við fjarðaleiðina sem er þjóðvegur eitt en ég hafði talið honum trú um að það væri ekki hægt að hjóla Öxi. Hann er þrjóskur, miklu verri en ég og ákvað samt að fara Öxi. Stytti þannig tímann. En við urðum fyrir miklu óhappi,“ segir Einar J. um barnabarn sitt. „Ég var með símann í símahaldara og það eru svo miklar holur á Öxi og það er ójafn vegur. Síminn bara datt út úr símahaldaranum og það var keyrt yfir hann.“ Afi hans segist mögulega hafa verið þar sjálfur að verki. „Ég held ég hafi keyrt yfir hann, ég var strax á eftir honum.“ Þá kom sér vel að vinkona Einars Dags gat lánað honum síma. „Ég fékk símann hjá vinkonu minni næstu þrjá daga, svo fékk ég aukasíma.“ Voru vanir að fara í hjólreiðatúra saman Símann notaði hann bæði fyrir öryggi, til að mæla vegalengdina og til að stytta sér stundir á leiðinni. „Landslagið er mjög fallegt alls staðar. Ég hlusta á tónlist og lít upp og það er allt mjög fallegt. Það er mjög skemmtilegt,“ segir hann. Ég var oft að hlusta á tónlist en líka oft að tala við vin minn Rómeó sem bara hringdi að spjalla. Hann hefur alltaf mikið að segja. Svo hlustaði ég á Blö-kastið. Afi hans segir að ferðin hafi verið afar góð fyrir þá enda eru þeir nánir og hafa hjólað saman. Hann hefur verið mikið hjá okkur um helgar og reyndar öll barnabörnin, við erum eiginlega háð barnabörnunum. Hann lærði að hjóla fimm ára og það skemmtilegasta sem hann gerði þegar hann kom í gistingu var að fara í hjólreiðatúr með afa sínum. Söfnunin er enn í gangi og það er hægt að styðja Hringinn. Upplýsingar um söfnunina er að finna á Facebook-síðu Einars Dags . Þegar þeir eru spurðir hvort þeir muni aftur fara saman í svipaðan leiðangur segist Einar þurfa smá hvíld frá hjólinu en afi hans svarar: Ekki spurning. Hann er svo góður félagsskapur. Og það er aldrei að vita hvað honum dettur í hug. Einar Dagur Brynjarsson hjólaði hringinn í kringum landið til styrktar Barnaspítala Hringsins. Með í för var afi hans og nafni og góðar vinkonur, sem öll fylgdu honum hvern kílómetra af þeim 1300 sem hann hjólaði í ýmsu veðri.