Á leið sinni til valda í íslenskum stjórnmálum lagði Kristrún Frostadóttir rækilega áherslu á að spyrða sig saman við uppgang Keir Starmer, sem er nú að hrökklast úr embætti sem forsætisráðherra Bretlands. Þegar breski Verkamannaflokkurinn sigraði undir forystu Starmers í kosningunum árið 2024 var Kristrún viðstödd ásamt öðru áhrifafólki í Samfylkingunni. Í frásögn Vísis af því er haft eftir Kristrúnu: Við erum bara hér til að læra um leiðina frá stjórnarandstöðu til ríkisstjórnar og hvernig sú vegferð er. Við eru búin að hitta mjög fjölbreyttan hóp af fólki. ¬Höfum heyrt hvað flokkurinn hefur ¬gengið í gegnum og um mikilvægi þess á að hafa aga á skilaboðum og verklagi. Þau vita að þau þurfa strax að vera tilbúin að stíga ákveðin skref. Þetta er auðvitað mikill innblástur ¬fyrir okkur, að sjá að jafnaðarflokkur er að komast hér til valda. Víða hefur sósíal¬demókrasía átt undir högg að sækja. Það er þessi meðvitund um að horfa á stóru málin, fara aftur í kjarnann og halda sig við það. Enda er þar af nógu að taka.“ Tal Kristrúnar um innblástur var meira en orðin tóm. Samfylkingin tók bókstaflega upp stefnu ríkisstjórnar ­Starmers í efnahagsmálum. Stefnu sem hefur meðal annars átt þátt í því pólitíska hruni sem endaði með afsögn hans á dögunum. Slíkri stefnu hefur verið hrint í framkvæmd undir forsæti Kristrúnar með stuðningi Viðreisnar gegn því að efna til bjölluats í Brussel og moka undir Flokk fólksins vegna fyrirgreiðslu­pólitíkur handa smábátasjómönnum og bóta­þegum. Í stuttu máli byggist stefnan á loforðum um aukinn aga í ríkisfjármálum sem hingað til hafa ekki birst í framkvæmd, skattahækkunum og þeirri tálsýn að embættismenn séu best til þess fallnir að ákveða hvaðan hagvöxturinn eigi að koma, samanber nýleg atvinnustefna ríkis­stjórnarinnar og sífelldar kynningar á allsherjarplönum sem eiga að leysa allan vanda. Í raun og veru eru þessar áherslur þær sömu og voru ríkjandi í evrópskum stjórnmálum á áttunda áratugnum og leiddu til ástands sem hefur verið gefið nafnið „European malaise“, sem má ef til vill þýða sem Evrópudoðann. ­Starmer og Kristrún hafa bara fært þessar úr sér gengnu pólitísku áherslur um skattahækkanir og miðstýringu stjórnmálamanna á atvinnustefnu í nýjan búning. Niðurstaðan verður eftir sem áður sú sama. Breska efnahagslífið hefur augljóslega ekki verið á réttri leið undir Starmer og því er það umhugsunarefni hvers vegna stjórnvöld hér vilja feta sömu slóð. Kristrún hefur tönnlast á því að þrátt fyrir mikinn uppgang í íslensku efnahagslífi undanfarinn áratug hafi hagvöxturinn með einhverjum hætti verið „vitlaus“ og þess vegna ætli ríkisstjórn hennar að grípa inn í til að skapa „réttari“ hagvöxt. Það að kaupmáttur hér á landi hafi aukist mun hraðar en í þróuðustu hagkerfum Evrópu undanfarin tíu ár er ekki vandamál sem kallar á inngrip stjórnmálamanna. Eins og fjallað var um í Morgunblaðinu í vikunni hefur kaupmáttur aukist að meðaltali hér á landi um 3,8% undanfarinn áratug á sama tíma og árlegur kaupmáttarvöxtur hefur verið um 0,4% að meðaltali í Evrópusambandinu. Þegar horft er til Danmerkur hefur hann verið að meðaltali 0,8% á ári, í Svíþjóð 0,6%, í Noregi 0,5% og í Finnlandi 0,2%. Stjórnarliðum er tíðrætt um að það sé sérstakt vandamál að hagvöxtur reiknaður á hvern haus sé lítill og það kalli á aðgerðir. Hins vegar kýs fólk að nýta aukinn kaupmátt til að kaupa sér meiri frítíma frá vinnu. Það er í sjálfu sér velsældarmerki. Þá skiptir einnig máli að framleiðnivöxtur hefur veruleg áhrif á hagvöxt á mann og því gefur mælikvarðinn einn og sér ekki endilega tilefni til þeirra ályktana sem stjórnarliðar draga af honum. Stjórnmálaskýrendur eru sammála um að eitt af því sem hafi fellt Starmer á endanum hafi verið það að hann hafi ofmetið umboð sitt til breytinga. Það er áminning sem ráðherrar ríkisstjórnar Samfylkingar, Viðreisnar og Flokks fólksins ættu að hafa í huga áður en þeir telja sig hafa umboð til að endurmóta íslenskt efnahagslíf eftir eigin hugmyndum. Þessi leiðari birtist í Viðskiptablaðinu sem kom út 23. júní 2026.