Á leið okkar um Dalvík fyrir skömmu, rákumst við á Sigurð Kristmundsson trillukarl og spjölluðum við hann um aflabrögðin. Sigurð Kristmundsson þekkja flestir sem vaktmann í togurunum á Dalvík en Sigurður hefur einnig róið lengi á trillu sinni, Gunnhildi OF, „tveggja tonna horni“, eins og hann sjálfur orðar það. Er við hittum Sigurð var hann nýkominn að og var í óða önn að hirða steinbít sem hann hafði hengt til þerris á bryggjunni. — En fæst mikill steinbítur í Eyjafirði? „Nei, ekki er það mikið. Það eru helst krókarnir sem fara í botn sem gefa steinbítinn. Þetta er smávegis aukaafli sem kemur sér vel enda er þetta herramannsmatur,“ segir Sigurður en hann segist eingöngu róa með svokallaða „Lófót-línu“ – nælonlínu ættaða frá Noregi sem nú er orðin alls ráðandi meðal trillukarlanna á Dalvík og víðar í Eyjafirði. Besta vorið sem komið hefur lengi Sigurður Kristmundsson. Sigurður rær yfirleitt með um 800 til 900 króka en hann segir 250 til 300 króka vera á hverri línu. „Ég hef róið með línuna síðan 6. apríl sl. og ég held bara að þetta sé besta vorið sem komið hefur lengi. Aflinn hefur yfirleitt verið þetta 350 til 400 kíló í róðri en hann hefur farið alveg upp í 800 kíló. Þetta hefur því reynst ágætt aukastarf og svo sakar það ekki að það er stutt að fara.“ Þorskurinn í hafnarkjaftinum Þeir eru sammála um það Dalvíkingar að sjaldan eða aldrei hafi miðin verið jafn nærri. flestir trillukarlarnir sem róa með „Lótfótlínuna“ hafa aðeins þurft út á Víkina, eða um 5 til 20 mínútna stím út úr höfninni. Þorskurinn hefur einnig verið mjög vænn, sannkallaður netafiskur, eins og Sigurður segir. — En hvernig hafa netaveiðarnar þá gengið? Fiskifréttir 27. maí 1988. „Netaveiðarnar gengu afleitlega, nema hjá nokkrum stærri bátunum en þeir þurftu líka langt að sækja. í Húnaflóa og Skagafjarðardýpi,“ segir Sigurður en hann segist ekki þurfa að hugsa um netin. Það sé ekki hægt að stunda netaveiðar á þessari bátskel. Sigurður segir að fjörðurinn hafi verið mjög líflegur strax eftir páska, mikið um smáátu en nú sé sjórinn hins vegar alveg orðinn „glær“. Loðnu segir Sigurður ekki hafa sést í Eyjafirði í nokkur ár en hér fyrr á árum var mikið veitt af loðnu í beitu. Það hafi drýgt tekjurnar en nú þurfi menn að kaupa beituna af loðnubátunum eða hjá verksmiðjunum. — Hvað með beitu eins og smokk og kúffisk? „Ég hef nú bara prófað loðnuna en það væri mjög gaman að prófa kúffiskinn. Hver veit nema að hann gengi hér,“ segir Sigurður. Sjaldan verra á grásleppunni Samkvæmt upplýsingum Sigurðar eru trillukarlar margir á Dalvík en atvinnumenn eru hins vegar fáir. Flestir nota trilluútgerðina sem aukagetu eða sem hreint sport. Grásleppuveiði hefur aldrei náð að festa verulegar rætur á Dalvík og Sigurður segir ástæðuna sennilega þá að fulllangt sé að sækja. Tveir Dalvíkingar byrjuðu þó grásleppuvertíð nú en aflabrögðin eru vart til að glæða áhugann. „Þetta er sannkölluð ördeyða. Menn muna ekki annað eins. Ég held það hafi aldrei verið verra,“ segir Sigurður Kristmundsson.