Nokkrir þeirra sem dvöldu sem börn á vöggustofunum Hlíðarenda og Thorvaldsensfélagsins hafa farið fram á að sett verði lög um sanngirnisbætur. Alls voru 1.558 börn höfð á vöggustofunum á árunum 1949-1979. Stefán S. Stefánsson er einn af þeim sem dvöldu sem barn á vöggustofu. Hann segir engin lög í gildi, sem þýði að engar sanngirnisbætur séu greiddar út meðan á lagaleysinu stendur. „Við erum ekki að fara í mál við ríkisstjórnina, við erum ekki að stefna einum eða neinum. Við erum bara að hvetja til þess að það verði samin sanngjörn lög sem draga dám af þeim lögum sem voru í gildi 2010.“ Hann segir aðstæður á vöggustofunni hafa verið skelfilegar. „Ef barn grét þá mátti ekki taka það upp og hugga það. Það var bara látið liggja og gráta þar til það hætti að gráta. Og manneskjur eru þannig gerðar að þær einfaldlega hætta þá bara að gráta af því að þær fá enga aðhlynningu.“ Engin leikföng voru á vöggustofunum og ungbörnin rænd allri nánd, hlýju og kærleika. „Sem dæmi, þegar verið var að gefa þeim að borða þá átti að mata þau þannig að sá sem sá um að mata var fyrir aftan barnið til þess að það myndaðist ekki augnsamband. Foreldrar gátu ekki snert börnin sín, þau þurftu að horfa á þau í gegnum gler og þar fram eftir götunum.“ Hópur fólks sem var vistað á vöggustofum í Reykjavík hefur sent forsætisráðherra bréf og farið þess á leit að ríkið tryggi þeim sanngirnisbætur. Stefán var á vöggustofunni Hlíðarenda frá því að hann var tveggja vikna og þar til hann varð 15 mánaða. „Ég náttúrulega man ekkert eftir þessu. En ég áttaði mig á því löngu, löngu síðar að þetta hafði haft mjög mikil áhrif á mitt líf. Það er ákveðin tilfinning sem fólk talar um sem það getur ekki útskýrt, einhvers lags tóm sem er alltaf innra með manni.“ Móðir hans var einstæð og þurfti að vinna tvöfalda vinnu og gat ekki sinnt Stefáni. Móðurbróður hans blöskraði aðbúnaður barnanna á Hlíðarenda og tók hann að sér. „Ég vil meina að það hafi bjargað mér. Ef ég hefði verið þarna mikið lengur, ég myndi ekki vita hvað væri.“ Hlutfall örorku og dauðsfalla er mun hærra í hópi vöggustofubarna miðað við jafnaldra þeirra. „Það sem er verst í þessu er að viðkomandi meðferðaraðilar sem sáu um þetta, þeir vissu þetta. Það voru komnir fram sérfræðingar sem héldu því fram að þetta hefði skaðleg áhrif á börnin. Það var viðurkennd kenning í þessum fræðum að þetta væri ekki af hinu góða. Ég er einn af þessum heppnu. En ég veit margar sögur þar sem viðkomandi hafa ekki farið vel út úr þessu öllu saman.“ Stefán kveðst telja að samfélagið sé gott en að í því séu brotalamir. „Við getum alltaf búist við því að mál eins og Bakkakotsmálið komi upp á einhvern hátt. Þá verðum við að vera tilbúin til að bregðast við með löggjöf og ferlum sem eru sanngjarnir og skynsamlegir.“ „Þetta eru einhver mikilvægustu mótunarár manneskju. Þannig að þetta var eitt stórt klúður og fékk að halda áfram allt of lengi. Jafnvel þótt gagnrýnisraddir sérfræðinga væru sífellt að heyrast þá fékk þetta bara að renna áfram, því miður.“